یادداشت های قرآنی

 ﴿۱۸۷﴾ فَأَسْقِطْ عَلَيْنَا كِسَفًا مِنَ السَّمَاءِ إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ

اگر راست مي‏گويي، سنگهائي از آسمان بر سر ما فرو ريز! 

 اگر راست مي‌گويي پيغمبري يك گوشه از آسمان، بالاي سر ما ساقط بشود حالا يا منظور آسمان است يا ابرهاي بزرگ كه به منزله كوههاست كه خدا در قرآن در سورهٴ مباركهٴ «نور» از اين ابرهاي حجيم فضايي تعبير به كوه كرده فرمود: ﴿وَيُنَزِّلُ مِنَ السَّماءِ مِن جِبَالٍ فِيهَا مِن بَرَدٍ﴾[14] ما اين تگرگها را از كوههاي آسماني مي‌آوريم آنچه بالاي سر ماست از او به سماء ياد مي‌شود اين ابرهاي غليظ انباشته را مي‌گويند جَبل, جبل فضايي, كوه فضايي اين يك تعبير رايج عربي هم است ﴿وَيُنَزِّلُ مِنَ السَّماءِ مِن جِبَالٍ فِيهَا مِن بَرَدٍ﴾ اين تگرگ را از آنجا مي‌آوريم.

The Arabic word /kisaf/, which has been repeated for four times in the Qur’an, is the plural form of the word /kisafah/ in the sense of ‘a piece’ and here it means: ‘a piece of cloud’.