یادداشت های قرآنی

﴿۱۸۸﴾ قَالَ رَبِّي أَعْلَمُ بِمَا تَعْمَلُونَ 

(شعيب) گفت: پروردگار من به اعمالي كه شما انجام مي‏دهيد آگاه تر است. 

This is Shuʿayb’s response to their speech and their request for punishment from him. It implies that the matter is not up to him to decide, but it is only up to God, for He knows best about what they do, whether or not their action deserves punishment, and if so, what punishment it should be. This is similar to what Hūd told his people: The knowledge is only with Allah, and I deliver to you the message which I am sent with(46:23).

سوره ۴۶: الأحقاف

وَاذْكُرْ أَخَا عَادٍ إِذْ أَنْذَرَ قَوْمَهُ بِالْأَحْقَافِ وَقَدْ خَلَتِ النُّذُرُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَمِنْ خَلْفِهِ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا اللَّهَ إِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ ﴿۲۱﴾

(سرگذشت هود) برادر قوم عاد را به آنها يادآوري كن، آن زمان كه قومش را در سرزمين «احقاف» انذار كرد، در حالي كه پيامبران زيادي قبل از او در گذشته‏ هاي دور و نزديك آمده بودند كه جز خداوند يگانه را نپرستيد، من بر شما از عذاب روز بزرگي مي‏ترسم. (۲۱)

قَالُوا أَجِئْتَنَا لِتَأْفِكَنَا عَنْ آلِهَتِنَا فَأْتِنَا بِمَا تَعِدُنَا إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ ﴿۲۲﴾

آنها گفتند: تو آمده‏ اي كه ما را (با دروغهايت) از خدايانمان برگرداني، اگر راست مي‏گوئي عذابي را كه به ما وعده مي‏دهي بياور. (۲۲)

 قَالَ إِنَّمَا الْعِلْمُ عِنْدَ اللَّهِ وَأُبَلِّغُكُمْ مَا أُرْسِلْتُ بِهِ وَلَكِنِّي أَرَاكُمْ قَوْمًا تَجْهَلُونَ ﴿۲۳﴾

گفت: آگاهي تنها نزد خدا است (و او مي‏داند چه زماني شما را مجازات كند) من آنچه را به آن فرستاده شده‏ ام به شما ابلاغ مي‏كنم (وظيفه من همين است ولي شما را قومي مي‏بينم كه دائما در جهل هستيد. (۲۳)