یادداشت های قرآنی

إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِينَ ﴿۱۱۱﴾

او (ابراهيم) از بندگان با ايمان ما است. (۱۱۱)

… می‌گويد:" او (ابراهيم) از بندگان با ايمان ما است" (إِنَّهُ مِنْ عِبادِنَا الْمُؤْمِنِينَ‌).

در حقيقت اين جمله دليلی است بر آنچه گذشت و اين واقعيت را بيان می‌كند كه اگر ابراهيم همه هستی و وجود خويش و حتی فرزند عزيزش را يك جا در طبق‌ اخلاص گذارد و فدای راه معبود خويش كرد به خاطر ايمان عميق و قويش بود.

آری همه اينها از جلوه‌های ايمان است و ايمان چه جلوه‌های عجيبی دارد!

در ضمن اين تعبير به ماجرای ابراهيم و فرزندش گسترش و تعميم می‌دهد، و آن را از صورت يك واقعه شخصی و خصوصی بيرون می‌آورد، و نشان می‌دهد هر كجا ايمان است ايثار و عشق و فداكاری و گذشت است. ابراهيم همان را می‌پسنديد كه خدا می‌پسنديد و همان را می‌خواست كه خدا می‌خواست، و هر مؤمنی می‌تواند چنين باشد.